fanus

cam bi fanus.

içinde nefes alabilmek için yeterli boşluk mevcut..

tükenmek bilmeyen ferah oksijen..

fanus korunma amaçlı..

sadece kalkan...

ama ufak tefek basit ve maddi problemler oluşuyor..

bunlar hava kabarcıkları gibi fanusun içerisinde ilerliyor..

sanki kanatları olan iğneler gibi bir yandan da..

hem nefesi tüketmiyorlar tek başlarına

hem de battıklarında çok acı vermiyorlar..

baş edilebilir sancılar daha doğrusu..

ama git gide çoğalıyorlar ve çoğaldıklarını da farkettirmeden

devam ediyorlar batmaya..

oksijeni tüketmeye..

tek tek..

sırayla ilerliyorlar..

bir de bakıyorum o fanus benim kalkanımken

beni öldürür bir hale geliyor..

tüm fanusun içerisinde doluşan problemcikler

artık beni sıkıştırmaya başlıyor..

başta önemsemediğim tedbirsizlikler

şimdi batışlara dönüşüyor ve can acıtır bir hale geliyor..

hepsi birlikte

hepsi düzenli bir biçimde saldırıyor..

aşılması zor fakat imkansız değil biliyorum

fakat dinlenmek ve sukuneti korumak zorundaymış gibi hissediyorum

yeni deliklere yol açılmaması için

daha fazla sıkışık kalmamak için..