geri kalan her şey gibi

başlarken

teklikten medet umar hale geldik

monologları çoğullaştırdık bile zihnimizde

hedefin aynı olduğu tonlarca yeni güne uyandık

aynı yollardan, aynı mesafeyi kat ettik..

hayallerimiz çalındılar teker teker...

tükenmemizin nedeni de buydu..

git gide eridik..

fark ettiğimiz şeyler o denli gerçeklerdi ki

dengesini kurmamız gereken şimdiki hayatımızın dengesini kaçırdık elimizden..

herşeyliği tattık ve onun dışındakileri bir kenara attık..

sadece arzuladık..

çabalayamadık..

üşendik ve yorgun sandık kendimizi..

"tamam lan! bu sefer tamam!" dediğimiz her adımda

çoğunluğunu kendi kendimize attığımız binlerce tekme ile yere düştük..

ilerledik..

düştük ama genellikle..

huzursuzluğumuzun nedenini aradık

olması gerekenleri aradık..

kendimize hayatlar yarattık hayali evrenlerimizde..

o hayatları yaşadık eş zamanlı olarak..

monologları çığlık çığlığa tartıştık kendimizle..

sınırdan geçtik..

aklımızı kaybettik..

tekrar bulduk..

tekrar kaybettik..

bir dalgalanma oldu..

karar vermek zorunda hissettik..

ağır sorumluluklar arasında göreceliliği kokladık..

bahaneler uydurduk..

yeni kılıflar diktik hep sorunların başına..

hep sorguladık ama..

durmaksızın..

gerçeği idrak edebilmek için hep sorguladık..

söylenen gerçeğin sahte olduğunun bilincinde asıl gerçeğin peşine düştük..

ulaştık..

tanımlayamadık..

nedenleri merak ettik durduk..

olan biten değildi önemli olan..

olma nedeni ve doğurabileceği sonuçlardı..

göremedik..

gözlerimiz açıldığında da delirdik sandık işte..

artık görebiliyoruz..

ya da göremiyoruz..

çok gürültü varken kulaklarımızı tıkadık parmaklarımızla ..

idrak edemediğimiz nedenler olduğunda da

bulanıklığı çiğnedik sakız gibi..

git gide çoğalan bir bulanıklık..

işte o sakızı patlatıp atmak gerekiyormuş demek ki.

biraz sorgulamayı kesmek ve endişelere dur demek yeterli olacak..

ama bu da göreceli işte..

geri kalan her şey gibi..